| تبليغات | X |
انگار یه ندایی بهم می گه باید یه کاری بکنم ؛ پول زیادی در راهه ...
بو می کشم و به هر سو سر می زنم . تا چند وقت دیگه کافی نت افتتاح می کنم . اصلاً فکر نمی کردم کارها به این خوبی پیش بره .
چند سال بعد میکرو سافت رو از بیل گیتس می خرم ، احتمالاً سهام بنز با وارد شدم من با خرید 51 درصدی ام بالا می ره . من زیست بوم گرام و هر کی محصولاتش به محیط زیست آسیب نرسونه احتمال بیشتری داره که من سهامش رو بخرم ( قابل توجه شرکت های چند ملیتی که نمی خوان یه پولدار به تمام معنا رو از دست بدن ).
شعار سبـــکـبال تمام قوانین کنزین ها و کلاسیک ها رو زیر سوال برده :
" مصرف کمتر + تولید بومی = رونق منطقه ای و آسایش "
دوچرخه سوار می شه و لزومی نداره تا به دور برگردون برسه واسه برگشتن ؛ واسه همین سبکباله ...
چهارشنبه ها روز شانسشه ؛ واسه همین ...
یه عزیز دل داره مثل شکوفه های بهاری ؛ واسه همین ...
دختر کوچولوی لاغر مو بلند همسایه رو دوست داره ؛ واسه همین ...
یه وبلاگ داره که می تونم توش بنویسه ؛ واسه همین ...
از آدما زیادی توقع نداره و می دونه که همشون کاستی هایی دارن ؛ واسه همین ...
می تونه اراده کنه و خوشبختی بیاد سراغش ؛ واسه همین ...
دوستای مهربونی داره که تو سختی ها تنهاش نمی زارن ؛ واسه همین ...
می خواد به دیگرون کمک کنه ؛ واسه همین ...
علت های دیگه ای هم داره که ...
وبلاگ جایگاه اِشراف است و وبلاگ نویسان اشراف . منظورم پولدارها نیستند بلکه افراد با شرفی منظورم است که می نویسند بی هیچ مزد و ادعایی . کم یا زیاد ، زشت وزیبا ، اخلاقی و غیر اخلاقی و ...
فرهنگ و عقاید و کاستی ها را می توان از لابه لای حرف های اشراف این خطه شنید و چه بهتر از این ...
شاید بیان یکسری از آمال فقط در این فضای مجازی مجاز شود و پیگیری بعضی از حق ها به این فضا بسنده شود .
چه کارها که می شود که انجام داد و چه حساس سازیهایی که رخ می دهد .
وبلاگ جای پای انسان های صدا فروخورده ی ایران است که به همین یک دلیل ، از آن بی شمار استقبال کرده اند ...
چراغ هایی که سالم سالمن اما نفت شون تموم می شه و فروغشون ناپایداره....
چشم انتظار یه مهربون که نفت چراغ زندگی شونو پر کنه ...
این هفته هفته ی اهدای خونه ...
هر کی بتونه و خون بده چراغ ها رو روشن نگه داشته ...
آرزوهای قدیمی مثل پری است که از بلندی داره می آد پایین ...
آرزوهای امروزی استواری قدم هاست بر زمینی که از زیر آن جا می مونه ...
چند هفته پیش رفتم خونه ی دکتر بسکی که حالا شده خونه ی محیط زیست تهران . بسکی پیرمردیه با محاسن بلند و رفتاری دلنشین ؛ یه گوشه از خونشو تقریباً 30 متر جا رو برداشته و بقیه شو وقف طبیعت کرده ...
زنده باشی پیرمرد جوان ...
یه عمـــر زندگی می کنیم در آرزوی قطعه ی گمشده . خیلی دیر می فهمیم که قطعه ی گمشده ای وجود نداره . هر چی که بایستی پیدا کنیم تو وجود خودمونه ... منجی وجود نداره ، فردی که بتونه همه ی ابعاد آدمو بفهمه وجود نداره ، آدما موجودات تنهایی هستن که فقط می تونن در کنـــار هم برای منافع خودشون زندگی کنن .
بعضی هاشون شبیه ترن اما مثل هم نیستن . میشه همه ی این متفاوت ها رو دوست داشت به شرط دونستن این مطلب که در هیچ جا قطعه ی گمشده ای وجود نداره .
این آقای بلژیکی با تراکتور به نفع کودکان آواره ی افغانستان جهانگردی می کرد . این عکس سه هفته پیش در ماسوله گرفته شد.
